اهای دردونهی عاشق کش بی دین و ایمون/ 

 چه بد تا میکنی با این دل تازه مسلمون  

چهبد تا میکنی با این دل تازه مسلمون /

تو آهوی ختن سر به چمن بالا بلایی

به زنجیرم بکش اما نشو از من گریز /

آهای اشفته گیسو خدای سحر و جادو

میام پرسون وپرسون از این کوه تا به اون کوه /

آهای گیسو کمندم یار بالا بلندم

میام از راه دوری میخوام عهدی ببندم/

چقدر چشم انتظاری چه پاییزو بهری

به این سر در گریبون میگی طاقت نداری /

چه روز و روزگاری سر کارم میذاری

خلاصم کن از این عشق بگو دوستم نداری

     پس تولد تولد تولدم مبارک

صحبت از پژمردن یک برگ نیست

      فرض کن مرگ قناری در قفس هم مرگ نیست

                               فرض کن یک شاخه گل هم در جهان هرگز نرست

                                              فرض کن جنگل بیابان بود از روز نخست....

در کویری سوت وکور

          در میان مر دمی با این مصیبت ها صبور

                                         صحبت از مرگ محبت مرگ عشق

                                                         گفتگو از مرگ انسانیت است.....    

 کاش وقتي زندگي فرصت دهد گاهي از پروانه ها يادي کنيم کاش بخشي از زمان خويش را وقت قسمت کردن شادي کنيم کاش وقتي آسمان باراني ست از زلال چشمهايش تر شويم وقت پائيز از هجوم دست باد کاش مثل پونه ها پرپر شويم

 می شود خسته شد پای پس کشید می شود بی خیال شد گوشه ای خزید میشود دل برید نا امید من ولی بر این امید روشنم در دلم می شود ایستاد مثل کوه-پایدار می شود قد کشید مثل سرو-استوار می شود ره سپرد مثل رود-بردبار می شود... فقط اگر فارغ از هرچه یاس هر چه بیم دل به او دهیم و یک صدا شویم من و تو ...........ما شویم!!!

روزی گذر خواهم کرد

از شهر تماشای عشق

ان چنان که دل و قلبم در کف است فریاد خواهم زد

کمی عاطفه قدری ایمان به منه خسته ی تنها بدهید

بدون عشق فکر میکنم نه تو باشی نه من این عشق است خون را در رگ های منو تو جاری میکند

و بازهم این عشق است که از ازل تا به ابد جاویدان است

و این بود که خداو ند عشق را افرید

وحکمتش این بود که ما عاشقانه در کنار هم باشیم

مگه نه....

 به اندازه ی گریه ی گنجشک دوست دارم! شاید این دوست داشتن کم به نظر بیاد اما یه چیزیو میدونی؟ گنجشکا زمانی که گریه میکنن میمیرن

                            گفتی تو فرهادی مگر؟

گفتم خرابت می شوم ؟

                                       گفتی تو آبادی مگر؟

گفتم ندادی دل به من؟

                                     گفتی تو جان دادی مگر؟

گفتم ز کویت میروم!

                                    گفتی تو آزادی مگر؟

گفتم فراموشم مکن!

                                  گفتی تو در یادی مگر؟

               میمیرم برات...            

             نمی دونستی میمیرم بی تو بدون چشات             

              رفتی از برم            

            تو میدونستی که دلم بسته به ساز صدات             

              آرزومه که نمیدوستی میمیرمبرات            

            عاشقم هنوز  نمی خواستم تا بمونی             

            وبسازی به ساز دلم            

            گفتی من میرم  نمی خواستی بری            

             تا فرداها یار خوشگلم            

             بروکه راهی نیست تا فرداها یار خوشگلم            

              سفرت بخیر  اگه میری از اینجا تک وتنها             

            تا یک شهر دور            

            برو که رفتن بدون ما میرسه به یه دنیا نور            

            سفرت بخیر     برو گر شکستی            

           ز من میتونی دوباره بساز           

            از دلی شکسته نا امیدو خسته توبازم غروب           

             نمیخوام بیای   نمیخوام میون تاریکیه           

            من تو حروم بشی           

            نمیخوام ازت    مثل یه شمع بسوزی            

           برام تا تموم بشی      

                   برو تا بزرگی میخوام آرزوم بشی           

هیچ اگر سایه پذیرد ما همان سایه ی هیچیم !

                          چه خوش می خندد شیطان
 
                                                  آ نگاه که هر  ( من )
     
                                                      خود یک ( اهرمن )  است

                                                                اهرمنی در برا بر انسان

                                                                        در برا بر مــــــا 

                                                                        در برا بر خـــدا .

قلبم از باید ها تیر میکشد....
واژها از باید ها خسته اند.....
دلم میخواهد بروم...
بروم جایی که دریایش همیشه آرام است..
واژه اش...
واژه ی آسمان است...
مهتابش همیشه نورانی....

جایی که انتهای قلبم آنجاست..
جایی که واژه نداند کجاست...
فقط میخواهم بروم.....
دلـم میخواهد....

این چه بامزه می خنده

دريا شده‌ست خواهر و من هم برادرش
شاعرتر از هميشه نشستم برابرش

خواهر سلام! با غزلی نيمه آمدم
تا با شما قشنگ شود نيم ديگرش

می‌خواهم اعتراف کنم هر غزل که ما
با هم سروده‌ايم جهان کرده از برش

خواهر! زمان، زمان برادرکشی‌ست باز‌
شايد به گوش‌ها نرسد بيت آخرش‌

با خود ببر مرا که نپوسد در اين سکون
شعری که دوست داشتی از خود رهاترش

دريا سکوت کرده و من حرف می‌زنم
حس می‌کنم که راه نبردم به باورش

دريا! منم! هم او که به تعداد موج‌هات
با هر غروب خورده بر اين صخره‌ها سرش

هم او که دل زده‌ست به اعماق و کوسه‌ها
خون می‌خورند از رگ در خون شناورش

خواهر! برادر تو کم از ماهيان که نيست
خرچنگ‌ها مخواه بريسند پيکرش

دريا سکوت کرده و من بغض کرده‌ام
بغض برادرانه‌ای از قهر خواهرش

بيا با من دلم تنها ترين است/ نگاهت در دلم شور آفرين است/ مرا مستي دهد جام لبانت/ شراب

 بوسه ات گيرا ترين است/ ز يك ديدار پي بردي به حالم/ عجب درمن نگاهت نكته بين است/

سخن از عشق ومستي گوي با من/ سخن هايت برايم دلنشين است/ مرا در شعله ي عشقت

بسوزان/ كه رسم دوستداريها همين است/ نشان عشق را در چشم تو خواندم/ دلم چون كويي

آيينه بين است/ به من لطف گل مهتاب دادي/ تنت با عطر گلها همنشين است/ دوست را هم تو

باش آغاز وپايان/ كه عشق اولي وآخرينست

برای همیشه امروز دور اسمت خط کشیدم باهمه بدی و خوبی دیگه از تو دل بریدم تو منو فقط یه خوابی که تو چشمام خونه داره تویی اون قصه ی کهنه که برا م فایده نداره

دلم عاشقت نمیشه اینو خوب بدون همیشه که من از اهنو سنگم ولی تو از جنس شیشه

 ویرانه نه آنست که جمشید بنا کرد ... ویرانه نه آنست که فرهاد فرو ریخت ... ویرانه دل ماست که با هرنگه تو ... صدبار بنا گشت و دگر بار فرو ریخت

 نگاه ساکت باران به روی صورتم دزدانه میلغزد ولی باران نمی داند که من دریایی از دردم به ظاهر گر چه می خندم ولی اندر سکوتی تلخ می گریم

    

   

    

دل من دل من پر ز هوس هاي نهاني است که شايد روزي پشت اين پنجره زنداني ترديدي دور حبس روياي غريب با تو بودن باشد دل من، واي خدايا دل من غرق تپش هاي پريشان خود است که مدام اين تن تاريک و سيه را به اميدي که در آن تو همه اش باشي و بس زنده نگه داشته است... و تو را مي خواهد و تو را مي خواند و تو را تا ابدين قطره اشک که سرآغاز فروخورده بغضي باشد سخت، غريب مي طلبد

يه روز وقتي به گل نيلوفر نگاه مي کردم ترس تموم وجودمو برداشت که شايد منم يه روزمثل گل نيلوفر تنها بشم. سريع از کنار مرداب دور شدم. حالا وقتي که ميبينم خودم مرداب شدم دنبال يه گل نيلوفر مي گردم که از تنهايي نميرم و حالا مي فهمم گل نيلوفر مغرور نيست اون خودشو وقف مرداب کرده  

 

   

    

       سعي کن هميشه تنها باشي چون تنها به دنيا آمده اي

     بخند ، گريه کن و قدم بردار تنها براي يک نفر 

•.¸¸.•*عشق مریم *•.¸¸.•

میگی دلمو شیکسته اونیکه همه کس تو بود

میگی گذاشته رفته اونیکه مثل نفس تو بود

چیه دلمو شکستی چی دیدی داری گریه میکنی

دل من میدونم داری دیوونه میشی اما باز بی خیالش

 •.¸¸.•*عشق مریم *•.¸¸.•